ملاحظاتي در خصوص وضعيت نمایندگی فرهنگی آلماتی قزاقستان

آنچه می توان گفت اینکه وارونه ی آنچه کسانی می پندارند، شاید بیشتر از هر سامانه ادبی در جهان شادی در ادب پارسی بازتاب یافته باشد. این به آن ارجمندی که شادی در فرهنگ و منش و تاریخ ایرانی داشته است، باز می گردد. یکی از کهن ترین نمونه ها و برهان ها در این زمینه سخنی است که پادشاه بزرگ و نامدار هخامنشیان داریوش در آغاز سنگ نبشته بیستون آورده است. او خدای خویش اهورامزدا را سپاس می گذارد که شادی را برای مردمانش آفریده است. از این روست که در فرهنگ ایرانی ما بیشترین جشن ها و آیین های شادی را می یابیم.(میر_جلال_الدین_کزاری)درست به یاد ندارم نخستین شب یلدایی که گذرانیده ام، در چه زمانی بوده است. آنچه من می دانم این است که در خانواده ما آیین شب یلدا مانند دیگر جشن های بزرگ ایرانی به ویژه نوروز هر سال برگزار می شد. خوان شب یلدا را مادرم میگسترد.جشن و آیین شب یلدا پیشینهای بسیار دیرینه دارد. هرچند در روزگاران نوتر در تاریخ ایران این جشن به جشنی مردمی دگرگونی یافته است. مانند جشنهای بزرگ فراگیر جشنی رسمی شمرده نمی شده است. جشنهایی مانند نوروز ،مهرگان،سده، بهمنگان کارکردی مردمی داشته استایران سرزمین آیین های شادمانی و جشن های بزرگ است. تا آنجایی که من می دانم در هیچ فرهنگی در جهان به اندازه فرهنگ ایرانی ما با جشن ها و آیین های شادمانی در آن شماری که ایرانیان آنها را بر می گذاردند و هنوز پاره ای از آنها را برمی گزارند، روبه رو نیستیم. بسیاری از این آیین ها امروز کاربرد ندارند اما آنچه مایه شادمانی است، این است که ما می بینم چند سال است در ایران جشن ها و آیین هایی را ایرانیان به ویژه جوانان ایرانی بر پای می دارند که صدها سال است فرو نهاده شده اند. (میرجلال الدین کزازی)جشن و آیین شب یلدا پیشی ملاحظاتي در خصوص وضعيت نمایندگی فرهنگی آلماتی قزاقستان...

برای آن که با فردوسی و شعر او آشنا شویم، به مقدماتی احتیاج داریم. قبل از همه باید بدانیم که ما ایرانیان گویا دو تاریخ مکتوب داریم که یکی را می توان تاریخ واقعی نامید و دیگری را تاریخ اساطیری شمرد. توضیح آن تاریخ واقعی ما تا صد و بیست سال پیش بر ما به کلی مجهول بود و محققین اروپا آن را از روی کتاب های تاریخی یونان و روم و کتیبه ها و منابع دیگر کشف کردند و ما آن را از اروپاییان ... به تدریج یاد گرفتیم. پیش از آن که فقط تاریخ اساطیری خود را می دانستیم و آن را تاریخ واقعی تصور می کردیم و هنوز هم عامه ایرانیان بیشتر به تاریخ اساطیری واقفند تا به تاریخ واقعی.تاریخ اساطیری ما در شاهنامه فردوسی مندرج است که حماسه ملی ماست. فردوسی که تقریبا هزار سال پیش ازاین، شاهنامه را به پایان رسانید، مطالب راجع به آن تاریخ اساطیری را که در کتابهای فارسی دری و عربی و پهلوی جمع آوری شده بود، منظوم ساخته است و مبنای اطلاع عموم ایرانیان از داستان های شاهان و پهلوانان اساطیری ایران، همین کتاب اوست که شاهنامه نامیده می شود.شاهنامه تاریخ شاهنشاهی ایران است از ابتدای پیدایش اولین بشر و اولین شاه تا انقراض آن شاهنشاهی به دست عرب. قسمت عمده این تاریخ مطابق واقع نیست بلکه به طوریست که ملت ایران آن را تصور کرده است. ایرانیان خواسته اند که اصل و منشا خود را، و بدو پیدایش شاهان را در میان خود، و کیفیت کشف یا اختراع وسایل تمدن را به تسلط نیاکان خود، بدین وسیله بیان کنند. در شاهنامه این مطالب و وقایع بزرگ از روی روایات ملی ایرانیان به طور شاعرانه تحریر و مدون شده است و بدین جهت گفتم که شاهنامه فردوسی حماسه ملی ماست. (مجتبی مینوی)روزی در آلمان یک دانشجوی آلمانی پرسید، آیا درست است که اگر شاهنامه نبود، زبان فارسی ملاحظاتي در خصوص وضعيت نمایندگی فرهنگی آلماتی قزاقستان...